Sen głogowy

Dziewczyna ma piersi małe, zwarte i wonne

jak poranny oddech jabłoni.

Z niczym porównać ich nie można! — są swoistym

odrębnym bytem — snem różowiejącego głogu na

śniadym wzgórku.

Gdy je twa dłoń nakryje — zasypiają jak pisklęta,

gdy je dotkniesz wargami, zakwitną wiosennym

odurzeniem.

Wszystkie mądrości i wiedze nie dorównują ich

harmonii, — rozmowa z nimi uświęca, istnienie

ich ułaskawia.